· 

Waarom ik het soms jammer vind dat ik geen vlees eet

Een stuk of 50 collega’s drommen naar de eetkarren. Het is ontwikkeldag op mijn werk. Een dag waar we als docenten mogen bijwerken en ontwikkelen. Ik kijk door de rij naar de broodjes die er liggen: mozzarella, eiersalade, gerookte kip, pesto, vis, broodje gezond, filet americain...

 

Soms wou ik dat ik het allemaal gewoon at, gewoon kon eten en dat ik niet die lieve dieren voor me zou zien. Ik voel me soms zo alleen, zo uitgezonderd, omdat ik niet anders kan dan het te laten staan.

 

 

Gelukkig

Gelukkig heb ik zelf eten bij me. Dat is eigenlijk niet een kwestie van ‘gelukkig’ of ‘toevallig dat ik er aan dacht’. Nee, dat is standaard. Bij lunches van mijn werk heb ik nog nooit mee kunnen eten. Bij ouderavonden geef ik mezelf maar niet op om mee te eten, want ik denk dat ze het te moeilijk gaan vinden om voor mij iets te maken. Collega’s die zich wel hebben opgegeven krijgen vaak stamppot met een ruime keuze aan speklappen, gehaktballen en schnitzels. Hier blijft vaak veel van over, maar dat is een andere discussie.

Alleen

Bij dit soort eetmomenten voel ik me gigantisch alleen en wou ik dat het anders was. Dat er niet op mij gelet zou worden. Dat er niet gevraagd zou worden: ben je op dieet? Kon je er niets lekkers uit halen? Als ik dan reageer met: ‘er zijn geen veganistische opties’ wordt er standaard gereageerd met: ‘jawel hoor, er liggen broodjes met kaas’. Waarna ik het weer helemaal moet uitleggen en dezelfde standaard reactievragen krijg: ‘Maar eet je dan wel…?’ en ‘Hoe kom je dan aan je eiwitten?’.

 

Bij personeelsfeesten is er de mogelijkheid om dieetwensen aan te geven. Twee jaar geleden kreeg ik  witte rijst met mais en toen ik vroeg of dit alles was, werd er gewezen naar de barbecue buiten, waar groenteburgers waren geregeld (maar dan wel met ei erin). Ik heb gedaan alsof ik blij was met mijn witte rijst en mais (ik kon tenminste iets eten). Gelukkig was er bier, dat vulde wel. Uiteraard werd er gevraagd waarom ik niet ‘gewoon’ mee at. Ik geef me nu liever niet meer op voor personeelsfeesten. Dit vind ik jammer, maar ik val liever niet op en ik eet liever beter.

 

Bij de kleinere teamuitjes help ik vaak met de organisatie en neem ik alsnog zelf dingen mee, maar dan betaald vanuit de gezamenlijke pot. Dit zijn de gezelligste momenten van het schooljaar, waar ik me niet uitgezonderd voel. Ik kan mijn eigen pasta opscheppen en mijn eigen broodjes pakken.

 

Omdat ik mezelf niet wil isoleren ga ik wel even bij mijn broodjesetende collega’s zitten. Maar niet lang en niet met plezier. Ik heb er geen zin in om m’n hele pauze druk te maken of ik niet teveel opval met m’n eigen lunch. Ik ga snel weer verder met het plannen van mentorgesprekken.

Gewoon genieten

Want dat is alles wat ik wil: niet opvallen en ook gewoon genieten van een simpel broodje. Het eten van dierenleed zal het dat nooit waard worden. Ik hoop dat het gaat lukken, met herhaaldelijk vragen, dat ik ook een keer kan mee-eten.

 

Veganist zijn is de meest bevrijdende keuze die ik ooit gemaakt heb. Ik heb zoveel lekker eten ontdekt sinds ik vegan ben, ik heb echt leren koken en bakken en ik eet thuis iedere dag pure, gezonde en heerlijke maaltijden. En mijn lijf is me hier erg dankbaar voor.

 

Maar het moeilijkste van veganist zijn is het sociale aspect. De vragen, het anders zijn. Vegan zijn in een wereld die verwacht dat je dieren en hun producten eet is erg lastig. Iedereen wil erbij horen, ik ook. En wat zou ik graag willen doen alsof er geen leed achter die broodjes schuilde.


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Natascha (maandag, 09 december 2019 04:41)

    Ja dat is het nadeel voor vele, vele vegans. En toch vind ik dat we allemaal onze mond moeten open trekken. Nooit en dan ook nooit verontschuldigen of jezelf wegstoppen. Wij hebben gelijk! Ik heb morgen een lunch en mij manager kwam zelf met het idee om iets plantaardigs voor mij te laten maken, omdat ik de vorige keer echt een beetje een heisa heb staan maken. Het gaat veel normaler worden., maar we kunne. Dat versnellen door niet stil te blijven. Mooi geschreven �

  • #2

    Dick (donderdag, 12 december 2019 00:18)

    Ik deed juist het tegenovergestelde: altijd vragen, aankondigen, eisen dat er volwaardige vegetarische alternatieven werden geboden. Kennelijk heeft het nog steeds niet genoeg geholpen.
    Hou vol! Hartegroet